İqtisadi Zonaların İnkişafı Agentliyinin Peşə Təhsil Mərkəzi ilə “Holcim Azərbaycan” ASC tərəfindən təşkil olunan “Usta Mənəm!” müsabiqəsinin ideyası həqiqətən də müsbət perspektivlər vəd edirdi.

Birincisi, belə bir müsabiqə ölkədə peşə təhsilinə marağı gücləndirə bilərdi.

İkincisi, inşaat sahəsində peşəkarlığı artıracaq addım idi.

Üçüncüsü, ustaların öz işlərini təkmilləşdirməsi, belə desək, daha da ustalaşmasını stimullaşdıra biləcək layihə idi.

Müsabiqə ötən il baş tutdu, nəticələr də elan olundu, qaliblər də mükafatlandırıldı. Ölkədə diqqət ən azı müsabiqə dövründə olsa belə, bu sahəyə cəlb olundu. Amma bütün gözləntilərin, bütün perspektivlərin ömrü cəmi bir il çəkdi. Ona görə yox ki, müsabiqə təxirə salınıb, yaxud ləğv edilib. Xeyr, hər şey əvvəlki kimi davam edir. Müsabiqə elan olundu, iştirakçılar yarışmaya qatıldı, artıq qaliblər də bəllidir. Məsələ ondadır ki, müsabiqədə hər şey sözün bütün mənalarında “əvvəlki” kimi qaldı. Belə ki, ötən ilin rayonlar üzrə finala yüksələn və qalib olan iştirakçıları bu il də müsabiqəni yenidən qazanıb.

Bir neçə nümunəyə diqqət edək.

1. Ötən il Sumqayıtda qalib olan usta Neymət Hüseyn bu il yenə qələbə qazanıb.
2. Ötən il Salyanda qalib gələn usta Ülfət Miriyev bu il yenə “qalib kürsüsü”nə çıxıb.
3. Bərdədə də eyni nəticə əldə olunub: ötən il qalib gələn usta Elçin Məmmədov bu il də seçilib.
4. İmişlidə usta Rauf İsayev ötən il də qalib gəlmişdi, bu il də.

Müsabiqədə diqqətçəkən və şübhə oyandıran belə detallar var. İlk baxışda, bu normal görünə bilər, yəni eyni usta peşəkarlığına görə ötən il də qalib gəlib, bu il də. Amma bu birində olar, ikisində olar. Bu qədər bənzərlik, eynilik ən azından qəribə görünür və diqqəti müsabiqənin qeyri-obyektiv keçirilməsi üzərinə cəmləyir.

Necə olur ki, eyni ustalar eyni bölgədə iki ildir təxminən eyni nəticələrlə qalib gəlir? Yəni bu iki ildə fərqli ustalar ortaya çıxmadımı?