Fransanın xarici işlər naziri Jan-Noel Barrotun 6 may tarixində Senatda verdiyi təxribatçı açıqlamalara Azərbaycan qəti və prinsipial cavab verdi. Azərbaycan Xarici İşlər Nazirliyinin (XİN) sözçüsü Ayxan Hacızadə açıq və diplomatik incəliklər olmadan bildirdi ki, “Bakı bu cür ritorikanı qətiyyətlə rədd edir və bunu qəbuledilməz hesab edir”.

Fransalı nazirin Azərbaycanın suveren ərazisinə istinad etmək üçün köhnəlmiş və təxribatçı "Dağlıq Qarabağ" terminini işlətməsi təsadüfi deyil. Bu, Parisin bir neçə ildir inadkarlıqla davam etdirdiyi qəsdən aparılan siyasətdir. Fransa Azərbaycanın ərazi bütövlüyünü bərpa etməsindən sonra bölgədəki yeni reallıqları qəbul etmək əvəzinə, illüziyalar və erməni mifləri dünyasında yaşamağa üstünlük verir.

Fransa tərəfinin "mədəni irs"lə bağlı açıqlamaları xüsusilə ikrah doğurur. Təxminən 30 illik Ermənistan işğalı zamanı Azərbaycan ərazisində yüzlərlə məscid, məqbərə və digər mədəni abidə sistematik şəkildə dağıdılanda, Paris ölümcül bir sükutda oldu. Lakin indi Fransa rəsmiləri qəfildən işğaldan qalan bir neçə binanın taleyindən narahat olaraq "irs müdafiəçilərinə" çevriliblər. Bu, Makronun Fransasının əsas xüsusiyyətinə çevrilmiş ikili standartların bariz nümunəsidir.

Emmanuel Makron Fransanı Cənubi Qafqazda əsas oyunçuya çevirmək üçün iddialı planlarının tamamilə uğursuz olduğunu açıq şəkildə qəbul edə bilmir. Prezident İlham Əliyevin qapını qətiyyətlə və birmənalı şəkildə üzünə bağlamasından sonra Makron kinli yeniyetmə kimi davranmağa başladı, Senat, nazirlər və nəzarət etdiyi media vasitəsilə qəzəbini ifadə etdi.

Makronun rəhbərliyi altında Fransa dibə enib. Bir vaxtlar böyük dövlət hesab edilən ölkə indi acınacaqlı və çarəsiz görünür. Üstəlik, ona aydın oldu ki, Fransa rəsmilərinin Azərbaycanda, hətta bütün Cənubi Qafqazda olması çox arzuolunmazdır.

Sovetin məşhur komediyası "Bəxt cənabları"nda deyildiyi kimi: "Sizin yeriniz...". Makronun rəhbərlik etdiyi bugünkü Fransa məhz oradadır - diplomatik və siyasi cəhətdən.

Fransa niyə bu cür davranır? Bunun bir neçə səbəbi var. Birincisi, Fransada ənənəvi olaraq Fransa siyasətinə əhəmiyyətli dərəcədə təsir göstərən güclü bir erməni lobbisi var. İkincisi, Makron xüsusən də müəyyən seçki qrupları arasında yüksək səslə anti-Azərbaycan və anti-Türkiyə ritorikası ilə ölkə daxilində, xüsusən də müəyyən seçki qrupları arasında xal qazanmağa çalışır. Üçüncüsü, bu, Fransanın Afrikada və Parisin sürətlə təsirini itirdiyi digər bölgələrdəki uğursuzluqlarını kompensasiya etmək cəhdidir.

Lakin Fransa vicdanlı vasitəçi rolunu oynamaq və regionda sülhü təşviq etmək əvəzinə, İrəvandakı revanşist qüvvələrin əsas təxribatçısı və qoruyucusu olmağı seçib. O Ermənistanı fəal şəkildə silahla təmin edir, Avropa Parlamentində anti-Azərbaycan qətnamələrini irəli sürür, şübhəli "tədqiqatları" maliyyələşdirir və nüfuzundan beynəlxalq təşkilatlara təzyiq göstərmək üçün istifadə edir.

Lakin Azərbaycan artıq bu cür təxribatlara səssizcə dözmək niyyətində deyil. Rəsmi Bakı açıq şəkildə bildirib ki, Azərbaycanın suveren ərazisindəki tarixi və dini abidələr ölkənin milli irsidir və mənşəyindən asılı olmayaraq qorunacaq. Azərbaycan vəziyyəti obyektiv qiymətləndirmək üçün dəfələrlə UNESCO-dan və digər təşkilatlardan missiyalar dəvət edib, lakin Ermənistan və Fransa buna hər cür mane olublar.

Fransızların bu cür açıqlamaları nəinki sülhə töhfə verir, həm də regionda normallaşma prosesinə birbaşa zərər verir. Fransa bu təhlükəli oyunları oynamağa davam etdiyi müddətcə, Cənubi Qafqazdakı təsiri sürətlə azalmağa davam edəcək.

Makron Senatda və nazirləri vasitəsilə istədiyi qədər qışqıra bilər. Reallıq dəyişməyəcək. Azərbaycan kiminlə dostluq edəcəyini və kimin öz ərazisinə girməsinin qarşısını alacağını özü müəyyən edən güclü, suveren və müstəqil bir dövlətdir. Cənubi Qafqazın qapısı Makron və onun komandası üçün bağlıdır. Parisdəki heç bir isteriya onu açmağa məcbur edə bilməz.

Müəllif: Aqil Qəhrəmanov

Mənbə: Zerkalo.az

Tərcümə AYNA.AZ-a məxsusdur.